Rebusάκια

Ιουνίου 15, 2011

Θα πρέπει να ήμουν νάνος στην προηγούμενη ζωή μου γιατί αγαπώ τα τοσοδούλικα πραματούδια.

Αυτή βέβαια είναι μια απλοϊκή σκέψη, παρατήρηση ενός δευτερεύοντος συμπτώματος, γιατί στην πραγματικότητα μάλλον ήμουν απλώς  κινέζος.

Γιατί σκέφτομαι με rebus αντί για λέξεις. Δεν είναι ότι απλώς δε γράφονται αλλά γραφοσχεδιαζοζωγραφίζονται στο μυαλό μου,

είναι και ότι μετά πρέπει να τα αποκρυπτογραφήσει κανείς.

You rock!

Μαΐου 26, 2011

Δεν μπορούμε το κρύο καλέ μου, δεν το αντέχει η φύση μας.

Θαναζητούμε πάντα την ζεστή αγκαλιά, κι ας μας έχει ο κόσμος για τενεκέ.

Θαναζητούμε πάντα την καρδιά καλέ μου TinMan.

Kαι δε θαφήνουμε τίποτα να σκουριάσει.

Άλλωστε τι θα πει κασσίτερος? 7 βήματα πιο πέρα από καλλίτερος.

jupiter, ΖευςΠατήρ, κάτι ξέραν οι παλιοί.

My 7 cents

πι.

Ρόδι είναι και γυρίζει

Απρίλιος 27, 2011

Σε κρατώ και σκιρτά η καρδιά μου
και λέω Θεέ μου να’σαι εδώ στην αγκαλιά μου

Τρελή μου Ροδιά σ’ευχαριστώ

Που μάχεσαι τη συννεφιά του κόσμου
Που ξεφωνίζεις την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει
Που σπάς με φως, καταμεσής του κόσμου, τις κακοκαιριές του δαίμονα
Που ανοίγεις τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων μου

.

Μέρες βροχής:the other side

Μαρτίου 29, 2011

Έγινες βροχή βροχή μου

έγινες κι εσύ δική μου

 

Κανένας γκρίζος ουρανός

δε σβήνει μέσα μου το φως

 

Κι αν ήθελα πάντα να φύγω

κι αν ξεψυχούσα λίγο λίγο

έγινες θάλασσα η ψυχή μου

και ταξιδεύω μοναχή μου

 

Όλα τα πανιά του κόσμου

και όλοι οι άνεμοι εντός μου

 

Εγώ ανοίγω τους ασκούς σου

λάθος τους νόμιζες δικούς σου

Αίολε έχω τα κλειδιά σου

Ευχαριστώ, για πάντα γεια σου.

.

Μ.

 

 

 

«Για να μη γκρινιάζεις»

Ιανουαρίου 29, 2011

κι εκεί που πίστευα ότι το αίσθημα της μοναξιάς συνοδεύεται ή μάλλον προκαλείται από την απουσία καποιου προσώπου, ανακαλύπτω ότι το αίσθημα υπερμεγενθύνεται όταν δεν υπάρχει κανένας να σου λείπει. Κανένα πρόσωπο υπαρκτό τουλάχιστον.

Και ο φίλος tri συμπληρώνει: «το χειρότερο είναι να μη λείπεις εσύ σε κανέναν»

Γιατί με πας πέρα από τα εύφορα λιβάδια της άγνοιας καλέ μου?!

Κι έτσι βρέθηκε το bright side του ότι λείπει ο ένας στον άλλον.

Ε -πι- κοδομητικό το Σαββατόβραδο.

.

Blind ears

Ιουνίου 6, 2010

Still familiar with the sounds of the night. Not with what someone would expect though.

The cars, the engines. I can tell by the sound whether they are going to turn or stop. Whether they’re approaching or leaving.

Whether  it’s the neighbor’s car or another.

I can tell how far the sound of my steps is heard, depending on the wind or the obstacles around.

I can tell the spots where I am visible when wearing dark clothes and where I am not.

From that balcony, from that yard, from that window… oh that one is closed tonight.

But the TV sheds shadows on the shutters, still on.

They might be awake inside.

And it is hot enough for the window to have been left open behind those shutters.

I’m still familiar with the sounds of the night.

Throw some rocks at the dogs.

Their barking will cover your footsteps.

Would rather walk barefoot till the next corner though.

Just in case.

.

.

Still afraid of the dark nevertheless.

.

.

Α-πορει-Ω

Μαΐου 10, 2010

Γυρνούσα από κάπου που δε θυμάμαι για να πάω κάπου που δε μ’ ένοιαζε.

Μεταξύ των σημείων ήταν που έζησα.

Από κάπου θα ξεκίνησα και κάπου μάλλον έφτασα.

Κι ακόμα δε γέρασα. Μεταξύ Α και Β σκεφτόμουν, συμπέραινα και μεγάλωνα.

Ή απλώς ονειροπολούσα, φανταζόμουν και ταξίδευα.

Το ΑΒ έγινε ΒΓ, που έγινε ΓΔ, που έγινε ΔΕ… Δεν ακολούθησα ακριβώς το αλφάβητο βέβαια, ούσα επιρρεπής σε πισωγυρίσματα.

Άρα μάλλον υπήρχαν και διάφοροι αναγραμματισμοί τύπου ΚΕ – ΕΛ ή ΜΙ-ΙΚ-ΚΛ-ΛΝ.

Περιδιαβαίνοντας το αλφάβητο από την Α-ρχή Β-ιαστικά Γ-ρήγορα Δ-υνατά Ε-γωιστικά Ζ-ωντανά Η-πια Θ-υμωμένα Ι-δρωμένα Κ-αταιδρωμένα Λ-ερωμένα Μ-εγάλωνα Ν-ιωθωντας Ξ-εχνώντας Ο-νειροπολώντας Π-ετώντας Ρ-οκάροντας Σ-ταματώντας Τ-ρέχοντας Υ-περβάλλοντας Φ-οβισμένα Χ-αρούμενα Ψ-αρωμένα ..ε, κάποια στιγμή πέθανα.

Τι ωραία που ήταν όλα μετά την παύλα και πριν την τελεία.

Χαιρετ-Ω.