Rebusάκια

Ιουνίου 15, 2011

Θα πρέπει να ήμουν νάνος στην προηγούμενη ζωή μου γιατί αγαπώ τα τοσοδούλικα πραματούδια.

Αυτή βέβαια είναι μια απλοϊκή σκέψη, παρατήρηση ενός δευτερεύοντος συμπτώματος, γιατί στην πραγματικότητα μάλλον ήμουν απλώς  κινέζος.

Γιατί σκέφτομαι με rebus αντί για λέξεις. Δεν είναι ότι απλώς δε γράφονται αλλά γραφοσχεδιαζοζωγραφίζονται στο μυαλό μου,

είναι και ότι μετά πρέπει να τα αποκρυπτογραφήσει κανείς.

Advertisements

Ενοχές. Πριν από τη λύπη, οι ενοχές.

Σε σκεφτόμουν πολύ τελευταία και όλο είχα την καλή σου την κουβέντα.

Μέχρι και προχθές, που για μια ακόμα φορά σκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω αλλά για μια ακόμα φορά δεν το έκανα.

Άνευ λόγου. Το άφησα για «αργότερα».

Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο σήμερα και έμαθα τα νέα σου.

«Απαγχονισμός» από ιατροδικαστικής πλευράς. Οι άλλες πλευρές ακόμα σβουρίζουμε από το χαστούκι.

Δε θα το πιούμε ποτέ εκείνο το τσιπουράκι θείε, τρελάρα θείε…

Αν ήταν στο χέρι μου, μπορεί να φορούσες φεύγοντας εκείνο το πράσινο σακάκι.

«Για τα μπορντέλα το πήρα,ρε! Ξέρεις τι επιτυχία έχει αυτό στα μπορντέλα στα λιμάνια?!ουουουου»…

Πάντα με την αθυροστομία σου, με το καλαμπούρι σου, με το γέλιο σου, πάντα σε θυμάμαι άνθρωπο χαρούμενο, έξω καρδιά.

Χαμπάρι δεν πήραμε. Πριν από τη λύπη οι ενοχές.

«Καλές θάλασσες» σου λέγαμε πάντα και «καλό ταξίδι» και «καλή επιστροφή». Τώρα?

Καλή ανάπαυση Καπετάνιε.

πι*