ΠΙστορίες: η γέννηση

Φεβρουαρίου 17, 2011

Κανείς δεν καλωσόρισε αυτό το πλασματάκι όταν γενήθηκε.

Η μαμά του θα ήταν η μόνη αν δεν πέθαινε στη γέννα.

Ο πατέρας θα χαιρόταν επίσης αν γνώριζε ότι γενήθηκε ένα πλασματάκι από αυτή τη μεγάλη αγάπη.

Αγάπη που έφερε την κατακραυγή όπως και η γένηση της μικρής.

Δε νοείται στον νεραϊδόκοσμο να «μολύνεται» το αίμα από ανθρώπους.

Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για αίμα βασιλικό.

Ο μόνος λόγος που δεν εξορίστηκε η πριγκίπισσα νεράιδα όταν εμεινε έγκυος από θνητό ήταν για να μην έχει το μωρό καμιά ελπίδα επιβίωσης.

Να τερματιστεί αυτή η ντροπή.

Όταν ήρθε η ώρα όμως, ο βασιλιάς παππούς του δίστασε. Δεν το μπόρεσε να σκοτώσει την εγγονή του, ήταν ήδη συντετριμμένος από τον χαμό της πολυαγαπημένης μονάκριβης κόρης του. Ετσι, εγκατέλλειψε το βρέφος στο έλεος των πνευμάτων του ιερού δάσους.

Εκεί που δεν έχει πατήσει το πόδι του άνθρωπος και μόνο οι νεράιδες και τα ξωτικά επισκέπτονται για ιεροτελεστίες.

Τα πνεύματα φαίνεται πως θέλησαν να προστατέψουν αυτό το πλασματάκι. Κανείς δε θα μπορούσε τότε να διαβλέψει ποια μοίρα οδήγησε σε αυτή την απροσδόκητη εύνοια..

Το μικρούλι νεραιδάκι δεν έμεινε για πολύ παρατημένο στο σκοτεινό δάσος. Το περιμάζεψε ένα ξωτικό. Όχι οποιοδήποτε ξωτικό. Ο ίδιος ο βασιλιάς-ιερέας σήκωσε με τα χέρια του το αβοήθητο μωράκι, κοίταξε προς τ’αστέρια, έκλεισε τα ματια σα να άκουγε μια εσωτερική φωνή, χαμογέλασε και τέλος. Έγινε ο πατέρας της μικρής από κείνη τη στιγμή κι έπειτα. Πατέρας, δάσκαλος και προστάτης της. Η κοινωνία των ξωτικών δέχτηκε μα αγάπη το νέο της μέλος και μαζί τους η μικρή νεράιδα μεγάλωσε σαν ξωτικό.

Ο πατέρας της της δίδαξε όλα τα ιερά ξόρκια των ξωτικών και της έμαθε όλες τις πύλες για τον κόσμο των ανθρώπων.

Και μεγάλωσε έτσι ένα πλάσμα τόσο μοναδικό όσο δεν υπήρξε ποτέ ξανά: Μια νεράιδα, ένα ξωτικό, μια πριγκίπισσα και για τον κόσμο των νεράιδων από τη μητέρα της, και για τον κόσμο των ξωτικών από τον θετό  πατέρα της και τέλος, με αίμα ανθρώπου.

Τα πνεύματα του δάσους μαλλον δεν έδειξαν την εύνοια τους από ευσπλαχνία εκείνη την πρώτη νύχτα της ζωής της.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι έδειξαν σεβασμό σε αυτή τη μοναδικότητα: τρεις κόσμοι ενωμένοι σε ένα πλάσμα.

Αυτή η μικρή θα μπορούσε να δαμάσει όλες τις δυνάμεις, θα μπορούσε να κινείται σε όλες τις διαστάσεις, θα μπορούσε να έχει πρόσβαση σε όλα τα ιερά μυστικά, όταν θα γνώριζε τη δύναμή της. Θα της αποκάλυπτε όμως κάποιος τον τρόπο? Μόνο η μοίρα μπορούσε να πάρει μια τέτοια απόφαση. Στα χέρια της λοιπόν την άφησε ο πατέρας της, που πέθανε χωρίς ν’ αποκαλύψει στην Μαρίλια την καταγωγή της.

[…]

to πι continued