Κοίτα τώρα

Νοέμβριος 15, 2010

Μπήκα στο Fb σήμερα και την έψαχνα.

Ε ναι, μου κακοφαίνεται που θα χαθούμε έτσι ξαφνικά, στα καλά καθούμενα.

Κάθε μέρα μιλούσαμε και 5 και 6 φορές και παραπάνω, αναλόγως τη δουλειά.

Ωραίος τύπος η Ελένη: με το καλαμπουράκι της βρέξει χιονίσει.

«Που μακάρι να βρέξει και να ρίξει και κανένα χαλάζι να σπάνε τα τζαμακια να έχουμε δουλειά!

Άντε γιατί αλλιώς θα πάρω ένα  λοστό και θα κατέβω τη Συγγρού σπάζοντας παρμπριζ!».

Να κάτι τέτοια λέγαμε. Μεγάλος ατακαδόρος.

Και τώρα, λήξη συνεργασίας, κομμένα τα τηλεφωνάκια μας.

Και τωρα, λέει να στείλω προσωπικό μεηλάκι στο επαγγελματικό email?

Ντεν ξέρει. Μη βρει και τον μπελά της.

Της είπα και εκείνη την μπηχτή και νιώθω άσχημα τώρα, που και καλά «εσείς όμως τον πήρατε τον δικό μας τον πελάτη»…

Α ρε παπί, τι σού ρθε και το ξεστόμισες! Δεν ήταν ο κύριος Γενικός στο τηλέφωνο, η Ελένη ήτανε!

πφφφ

Δε μου αρέσει σου λέω έτσι που έγινε.

πι 😦

Advertisements