«Πάλι γκαστρώθηκε αυτή?!Αααμ θα το πάρω το δίκανο!».

Έτσι ξεκίνησε η σχέση των κουταβιών με τον μπαμπά μου.

Όταν γεννήθηκαν με το καλό:

«Ααα! Μη τα πολύ πολύ χαιδεύεις και δένεσε, γιατί θα το πάρω το δίκανο!».

Από δίπλα όμως τάιζε φιλετάκια τη μάνα τους που την είχαν ξεζουμίξει.

Όταν μείνανε ορφανά:

«Άιντε! Τη μισή τη δουλειά την κάνανε! Να πάρω το δίκανο να καθαρίσω και τα άλλα!»

Και αντί για το δίκανο, πήρε κούτες με γάλα βλάχας και πρωί βράδυ έφτιαχνε επιμελώς την αναλογία τους σε μπουκάλια και τα τάιζε.

«Απορώ γιατί τα ταίζω! Αφού στο τέλος θα το φάνε το δίκανο!»…

Το βράδυ που έγινε παππούς, μέσα σε όλη τη χαρά και τη συγκίνηση, του είχε περισσέψει μυαλό και έγνοια και για τα άλλα του τα μωρά:

«νηστικά μείνανε τα κουτάβια»…

«Βρε εδώ κάναμε μωρό! τα σκυλιά θα κοιτάμε τώρα!?» του φώναξε η αδερφή του και εκείνος απάντησε:

«ε μωρά είναι κι εκείνα»…

Τώρα που βρέθηκε σπίτι για το γαλανομάτικο κουτάβι της φωτό, τον πήρα τηλέφωνο να του το πω.

– Τι?! Το γαλανομάτικο?! Δε το δίνω. Θα το κρατήσουμε εμείς.

– Βρε πατέρα, τι είναι αυτά τώρα! Τόσο καιρό ψάχνουμε να τα δώσουμε τα καημένα! Το έταξα στην κοπέλα!

– Όχι αυτό, να πάρει άλλο. Αυτό το έχω εκπαιδεύσει.

– Τι έχεις εκπαιδεύσει βρε μπαμπά μου, μια σταλιά κουτάβι…

– Άσε που το έταξα στη θεία.

– Ε τελικά αποφάσισε! Θα το κρατήσουμε εμείς? Θα το πάρει η θεία? Τι να πω στη κοπέλα?

– …

– …

– Άντε καλά, έλα πάρτο.

– Ε όχι, άμα είναι να σε στεναχωριέσαι θα το ακυρώσω.

– Μμμμμμμ πολύ που στεναχωρέθηκα! Να τώρα πάω να πάρω το δίκανο!

Χαρίζονται κουτάβια!

Ιανουαρίου 26, 2009

Συγκεκριμένα, αυτός ο κούκλος …

n1627037611_89474_82661

Και τα αδερφάκια του !

Είναι δύο μηνών, απροσδιόριστης ράτσας.

Μαμά τους ήταν η σκυλίτσα μας που την είχε μαζέψει από τα σκουπίδια η αδερφή μου και τη δηλητηριάσανε πριν λίγες μέρες

και μπαμπάς είναι ο αγαπημένος μου Μαρίκος («ημίαιμο κόλευ» καταχωρήθηκε στο βιβλιάριό του).

Περιοχή: Θεσσαλονίκη.

.

Κάποιος να με hackάρει!

Ιανουαρίου 26, 2009

Tόσοι κωδικοί!

Κλικ και κωδικός

Πες μου λοιπόν πώς

ΠΩΣ

να μη μείνεις μυστικός?

.

Τον θάνατο μπορώ να τον δεχτώ.

Όλη μου τη ζωή προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα του.

Όταν ζει κανείς, το μόνο σίγουρο πράγμα για τη ζωή του είναι ότι κάποτε θα πεθάνει.

Η αδικία είναι που δεν μπορώ να δεχτώ.

Και η ζωή είναι πιο άδικη από τον θάνατο.

Έκανα μια παράλειψη μεγάλη όλα αυτά τα χρόνια:

δεν προσπάθησα να συμφιλιωθώ με την ιδέα της ζωής.

Κι αυτό με κάνει να είμαι μονίμως θυμωμένη.

Θυμωμένη και άπραγη.

Δεν ξέρω κάν το αντίθετο της λέξης «απραγία».

Ούτε το αντίθετο της λέξης «θυμός» ξέρω.

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» αλλά και λίγη γραμματική θα βοηθούσε εν προκειμένω..

πι

το 108

Ιανουαρίου 19, 2009

Έτσι περιέγραψε ο Δημήτρης,  πατέρας και ο ίδιος, τη γονεϊκή κατάσταση:

μπορεί να βοηθάνε όλοι όταν πρωτογίνεσαι γονιός και νι να σου λένε κάντο έτσι, κάντο αλλιώς… αλλά την τελική ευθύνη την έχεις πλέον εσύ, ό,τι γίνει σου χρεώνεται, όπως στο στρατό με το 108.

Υπογράφεις και το χρεώνεσαι.

15 Ιανουαρίου 2009

Ιανουαρίου 15, 2009

40 εβδομάδες δε με έχει κλωτσήσει το σκατούλι!

Σήμερα λοιπόν, στο παρατσάφ, μου έκανε την τιμή.

Έχεις ριγήσει σύγκορμα από χαρά-ενθουσιασμό-συγκίνηση όλα μαζί?

Τσακ με ένα ποδαράκι και γίνεται το θαύμα!

Καλώς να μας έρθεις πιτσιρικάκι!

Η θεία σ’ αγαπάει πολύ!

Τόοοοοοσο πολύ!

Ως τ’ αστέρια!

🙂

ΥΠΕΡ ΑΤΟΥ

Ιανουαρίου 14, 2009

Πέρσι τα ψάχναμε μανιωδώς. Φέτος πέσανε από τον ουρανό στα χέρια μου. Για δες..

untitled

Είδες?

ΧΑ!

.