Mετακομίζοντας…

Νοέμβριος 18, 2008

…κοίταξα το δωμάτιό μου με άλλη ματιά. Τι θα ήθελα να πάρω μαζί μου?

Με εξέπληξα με τις επιλογές μου!

Δεν ήθελα να μετακομίσουν τα αγαπημένα μου πραγματούδια που είχα τριγύρω σε άμεση πρόσβαση.

Όχι το ξυλόγλυπτο σεντουκάκι με τους μικρούς μου θησαυρούς (εκεί μέσα κρύβεται και ο κυρ Πάνος με την κότα του..)

Όχι το κόκκινο κουτί με τις αναμνήσεις (ούτε που το άνοιξα το αναθεματισμένο!)

Όχι το κεράκι-κανέλα που μύριζα κάθε βράδυ

Όχι ο βαφτιστικός μου σταυρός πάνω από το κρεβατάκι μου

Όχι το κόκκινο standάκι για το κινητό (άσε που το έκαψα όταν το χρησιμοποίησα σαν σταχτοδοχείο!)

Όχι ο τεράστιος αρκούδος (παιδιά είμαστε?!)

Όχι τα rolleys μου (πού και πότε να τα βάλω στην Κρήνη?! Άστα στο χωριό καλύτερα)

Όχι το πρώτο μου αρμόνιο (αντίκα!)

χμμ…

Τι να κρύβεται πάνω στην ντουλάπα?..

Ένα κυλινδρικό κουτι… πωπω από πότε έχω να το ανοίξω! Για να δούμε…

Δώρο από το καρντασάκι μου! Ένα κολάζ με φωτογραφίες μας, ευχές για τα 16α γενεθλιά μου..σνιφ σνιφ.. You! With me!

Α! Και παραδίπλα σκονισμένο το ημερολόγιο-ρολόι που είχα φτιάξει από άχρηστα υλικά στο πρώτο έτος! Πού ήσουν χαμένο εσύ!? With me!

Και μια μικροσκοπική φωτό χαντακωμένη στην άβυσσο των συρταριών μου.. Εγώ και το αδερφάκι μου την πρώτη μέρα της χιλιετίας! Ήταν άαααδεια η πόλη θυμάμαι και σουλατσάραμε στο κέντρο τα δυο μας.. μπήκαμε στο αυτόματο φωτογραφικό μηχάνημα και σπάγαμε πλάκα! σνιφ σνιφ (again).. Definetly with me!

Ξεσήκωσα και τη λευκή βελέντζα από το χωλάκι και φύγαμε!

Φύγαμε… (τι!? πάλι σνιφ!? γμτ…)

Drowning

Νοέμβριος 17, 2008

drowning_

«And you staring
Up at heaven
From the bottom
Of a glass»

[SAVATAGE- Handful Of Rain]

.

…έγραψε ο Ελύτης το 1972, ετών 61,

και πέθανε το 1996 στα 85 του.

«Το παράπονο» τελικά είναι ένα πολύ πολύ αισιόδοξο έργο.

πι.

πατρός αποφθεύγματα

Νοέμβριος 10, 2008

«αρχίδια κατσαρά» μπορεί να είναι η βαθυστόχαστη τοποθέτηση σε οποιοδήποτε θέμα χρήζει επιμελούς περισυλλογής

«καλό και το γαμήσι αλλά η ζωή δεν είναι γαμήσι» δηλώνεται με μάτι γουρλωμένο δίνον έμφασιν εις την βαρύτητα της δηλώσεως

και άλλα πετυχημένα τινά.

Η πλαξ είναι παραταύτα ότι ο διάλογος βρύθει ειλικρίνειας και εξελίσσεται πλήρως απαλλαγμένος από κριτική διάθεση απένταντι στα λεγόμενα,

τουτέστιν

ακούει και απαντάει,

δεν έχει εκ των προτέρων ετοιμάσει μονόλογο με σκοπό να τον εκφωνήσει ασχέτως του θέματος της συζήτησης (όπως συχνάκης* συμβαίνει με τους «διαλόγους»).

Συμπέρασμα:

Το αληθινό μπορεί να κρύβεται και ανάμεσα σε κατσαρά αρχίδια.

—————————

*συχνάκης>συχνάκις: εκ του «μπαινάκης» και «βγαινάκης»

θεωρίες – απραξίες: 0-1

Νοέμβριος 10, 2008

Έχουμε έναν τακτικό πελάτη στο μαγαζί. Συλλέκτης, ο κύριος Απόστολος, ζώων της ευκράτου ζώνης.

(Ζώα= λούτρινα και φιγούρες)

Έρχεται λοιπόν τακτικά στο μαγαζί και ρωτάει τι καινούριο παραλάβαμε και αν έχουμε κι εκείνον τον αρουραίο που όμως κάθεται στα πίσω πόδια και όχι στα τέσσερα και αν τον έχουμε και σε μπεζ γιατί τα γκρι τα έχει ήδη όλα.

Όταν έχουμε παραλαβή, λοιπόν, εγώ θέλω να του τα δείχνω όλα τα καινούρια και ας πάρει ότι θέλει.

Η αντίθετη άποψη (και αυτή που εφαρμόζεται εν τέλει) είναι να του τα δείχνουμε τμηματικά.

Δηλαδή τα δύο νέα ζωάκια τη μια βδομάδα, τα δύο άλλα την άλλη βδομάδα, τα δύο άλλα την παράλλη βδομάδα.. και να μη του τα δείχνουμε όλα μαζί να ξέρει ο άνθρωπος.

Αιτιολόγηση αυτής της πρακτικής:

Ε μα αφού θα ξανάρθει την άλλη βδομάδα να ξαναρωτήσει τι νέο μας ήρθε!Είναι δυνατόν να έχουμε παραλαβή κάθε βδομάδα? Όχι. 2-3 φορές το χρόνο έχουμε νέες παραλαβές. Δεν είναι καλύτερο να χαίρεται ΚΑΘΕ φορά που έρχεται? Δε θα χαίρεται περισσότερο αν του λέμε κάθε φορά «ναι, έχουμε καινούρια ζώα να σας δείξουμε» ? Άμα του τα δείξουμε όλα μαζί θα μποερδευτεί και ο ίδιος και δε θα ξέρει τι να πάρει (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!).

Κι εκεί πάνω είναι που εγώ τσινάω.

Όχι, λέω, δεν είναι καλύτερο να του λέμε ψέματα και δεν είναι καθόλου σωστό να αποφασίζουμε εμείς τι θα κάνει έναν άνθρωπο πιο χαρούμενο και να του το επιβάλουμε «για το καλό του».

Και αυτό το υποστηρίζω ένθερμα γιατί αποτελεί και θεμέλιο λίθο της παιδαγωγικής μου υπόστασης.

By the way, ο κύριος Απόστολος είναι τυφλός, γεγονός που με κάνει να αντιδρώ ακόμα πιο έντονα. Το νιώθω σας κοροϊδία, προσβολή και υποβιβασμό της προσωπικότητάς του.

Το ξέρω ότι δεν γίνεται για τα λεφτά. 100%.

Το ξέρω ότι δεν υπάρχει κακή πρόθεση.

Δουλεύω με δύο πολύ καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους!

But still…

Δήλωσα ότι αυτή η πρακτική με βρίσκει αντίθετη και ότι αρνούμαι να συμμετάσχω.

Έγινε σεβαστό.

Δε νιώθω καλύτερα όμως.

Γιατί δε νιώθω καλύτερα όμως??

Οι πολλές οι θεωρίες θα μας φάνε. Οι θεωρίες που ποτέ δεν εφαρμόζονται στην πράξη.

πι 😦

Eίδα έναν φίλο χθες, που είχα καιρό να τον δω.

Που είσαι, τι κάνεις, πως πας, τι λέει…

Τι να πει ρε Κωστή! Να, δουλειά, διάβασμα, καμιά συνάντηση με τους άλλους αραιά και που..

Δε φαντάζεσαι πώς αλλάζουν τα πράματα μετά τη φοιτητοζωή.

Ναι, λέει, το βιώνω και από τη δική μου πλευρά. Εγώ μένω εδώ (=εργασία εντός πανεπιστημίου) κι εσείς ήρθατε, περάσατε, φύγατε… και έρχονται άλλοι, νέοι, ξένα πρόσωπα… Άτομα που βλέπεις κάθε μέρα, ξαφνικά έρχεται το καλοκαίρι και τους χάνεις και δεν ξέρεις ποια που είναι τι κάνουν..Τους συναντάς μετά τυχαία στο δρόμο και διστάζεις και να χαιρετήσεις..

[…]

Χάρηκα που πέρασες.

Κι εγώ χάρηκα Κωστή! Ευχαριστώ και για το καροτάκι, καιρό είχα να φάω ωμό καροτάκι.

Ματς.

Μουτς.

πι.

Kοινωνικές αταξίες

Νοέμβριος 1, 2008

Χθες το βράδυ έτρωγα πλάτη με πλάτη με τον Άρη (και μούρη με μούρη με τους μπράβους του)

και σήμερα το πρωί..

σκούπιζα τα φειγ βολάν της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από το πεζοδρόμιο της Τσιμισκή (το οποίο είχαν καταντήσει σκουπιδότοπο..) .