Απλά Δεν.

Οκτώβριος 30, 2008

Έρχεται κόσμος στο μαγαζί που ξέρει τι θέλει αλλά δεν ξέρει να το πει.  Σα να νομίζει ότι ξέρω να διαβάζω τη σκέψη. Λέει κάτι σαν:

– «αυτό το ωραίο το κόκκινο στη βιτρίνα πόσο κάνει?» ή

– «θέλω εκείνο το παιχνίδι με το πορτοκαλί κουτί που παίζαμε παλιά στο playhouse αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα» ή

– «είμαι δασκάλα και θέλω εκείνο το παιχνίδι με τα σχήματα που το είχα δει κάποτε σε σας για να το δώσω στους μαθητές μου»

και άλλα τέτοια απροσδιόριστα «κάτι».

Η πλάκα είναι ότι πετυχαίνω διάνα κάθε φορά. Σα να διαβάζω όντως τη σκέψη τους. Αυτό είναι καλό.

Το κακό είναι ότι το καταφέρνω μόνο στη δουλειά.

Εκτός δουλειάς δεν καταλαβαίνω.

Δεν διαβάζω τη σκέψη.

Δεν διαβάζω τα λόγια.

Δε διαβάζω το βλέμμα.

Γιατί θέλω να βλέπω αυτό που θα ήθελα να είναι εκεί και όχι αυτό που είναι εκεί.

Θέλω το όμορφο.

Και όλα τα άλλα δεν.

Απλά Δεν.

απλά πι.

Καλό μου Blog

Τελώ υπό σύγχιση.

Καταρχήν, αλλού είναι είναι το σπίτι μου, αλλού είναι τα πράματά μου, αλλού είμαι εγώ.

Έπειτα, διανύουμε περίοδο υποβολής αιτήσεων για τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και έχουμε κατααγχωθεί ομαδικώς (επισήμως επιβεβαιωμένο μετά από πολύωρη τηλεφωνική συνδιάσκεψη πασών των πτυχιούχων νηπιαγωγών της σειράς μου).

Ψάχνω παρέα να πάμε μαζί για την αίτηση αλλά έχουν φύγει οι περισσότερες στη γενέτειρά τους για να αποφύγουν το συνωστισμό της συμπρωτεύουσας. Έτσι μου ρχεται να πάω Τρίκαλα ή Γιάννενα ή Δράμα ή Σέρρες! (Η σκέψη ήταν στιγμιαία, θα πάω με την Ολυμπία στην Καλαμαριά τελικά).

[Το καλό είναι ότι μου κουβαλάνε τα απαραίτητα έγγραφα από πανεπιστήμιο και ΔΟΥ στη δουλειά! Να στε καλά βρε παιδιά!]

Εκτώς αυτών, μας επισκέπτονται και οι Ρώσοι κάθε μήνα και μας γμάν τα μπρίκια (σόρυ κιόλας).

Επιπροσθέτως, κόπηκα στις εξετάσεις για το δίπλωμα και το φέσι είναι 172 ζεστά αχνιστά ευρουδάκια τα οποία αναγκάστηκα να πάρω από γονείς. Σημείωσις: 36 ευρώ η ώρα το μάθημα!!! Όλοι μου λέγαν να τα δώσω στον εξεταστή και να γλυτώνω τον κόπο αλλά δεν πάει το χέρι μου. Ακόμα. Ελπίζω ποτέ.

+plus Εκνευρίστηκα αφάνταστα που δεν μου παρέχεται κράνος από τη σχολή οδηγών. Τι στην ευχή δλδ!

Τέλος, έγινε και η εξής συγκλονιστική διαπίστωσις:

εκεί που βρισκόμασταν Online και λέγαμε για το επόμενο πάρτυ, για το προηγούμενο πάρτυ, για τον επόμενο καφέ, για τον προηγούμενο καφέ, για γκόμενους, για πρώην γκόμενους, για μέλλοντες γκόμενους, για τις συνελεύσεις στο φυσικό, για τις συνελεύσεις στο πολυτεχνείο, για τις δικές μας συνελεύσεις κλπ καυτά θέματα της επικαιρότητας, διεπιστώθη ότι πλέον λέμε για τα λεφτά, για το ότι δε φτάνουν τα λεφτά, για το πού στην ευχή πάνε τα λεφτά, για το πώς να ζητήσουμε εξτρά λεφτά αφού μόλις ζητήσαμε λεφτά και μας δώσαν λεφτά, και πώς θα τα βολέψουμε με τα λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά!!!

Κι έρχεται και ο αλλοδαπός μου γείτονας και βάζει τέρμα τα αλβανικά σκυλάδικα τρεις το μεσημέρι.

Πολύ φοβούμαι καλό μου Blog ότι αυτός θα την πληρώσει τη νύφη.

πι.

janabetis+παπί

Οκτώβριος 19, 2008

Demon-cat

Οκτώβριος 18, 2008

(focus: είδωλο)

(σημ.: την ημέρα είναι το γλυκό γατάκι της πολυκατοικίας μας)

πι

πι και πι (το και το)

Οκτώβριος 9, 2008

Σελίδα Νίκου Νικολαϊδη. Θα μπορούσα να πέσω σε έκσταση με αυτές τις νότες.

«Απουσία» η σκέψη της εβδομάδας στο hotel. χαχαχα! Το εικοσιένα γελά και σιωπεί, αν και θα χε πολλά να πει.

«Μπορώ να βγάλω ανά πάσα στιγμή έναν λόγο δίωρης διάρκειας. Αν μου ζητήσεις να τα πω σε δέκα λεπτά χρειάζομαι μεγάλη προετοιμασία»

Δεν το είπα εγώ. Μα να που το λέω.

Ο ψυχανεμιστήρας δε με φυσά τελευταία και σκάω. Ο δικός μου λέω. Ο ορίτζιναλ καλά κρατεί. (με οχτώ γράμματα παραμάσχαλα χεχε! GO GO GO!!)

Η μία ετοιμάζεται για μηχανάδα (αντιστροφή ρόλων?!?)

Η άλλη για Πολύδωρο

Η άλλη δεν ξέρω, δεν πήρα τρίτη.

Η τέταρτη ξέρω, πάει Αθήνα.

πουφ! καλύτερα για απόψε.

Άυριο στο Ρέμα με ημίγλυκο.

Και Σάββατο όποιος  ενδιαφέρεται καίμε καζάνι στο χωριό.

Από τον αποστακτήρα στο ποτήρι! Και άμα ζαλιστούμε καίμε και μια διπλόβραση να ρθούμε ν’ απογίνουμε!

(ναι το παραδέχομαι λοιπόν. έλλειψη χαμογελαστού.)

πι και καληνύχτα.

Δεν έτυχε να δω το ίδιο όνειρο πολλές φορές. Αλλά συμβαίνει  το εξής: επαναλαμβάνεται καμιά φορά το ίδιο τοπίο αλλά με άλλο έργο. Το ίδιο περίεργο μέρος.

Και το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι κάθε φορά που το ξαναβλέπω το γνωρίζω και καλύτερα. Ξέρω τι κρύβει η βαριά σκουριασμένη πόρτα από το προηγούμενο όνειρο. Ξέρω που είναι η έξοδος και δεν ξαναχάνομαι όπως σε παλιότερο όνειρο.

Την επόμενη φορά που θα το ξαναδώ λέω να κρύψω κάτι. Χμμ.. κάποιο κλειδί ίσως ή ένα κινητό που το χρειάστηκα σήμερα και δεν είχα.. ή το τσαντάκι του σπορτ-μπίλι που έχει τα πάντα μέσα για να είμαι καλυμένη σε κάθε περίπτωση! 😛

Σαν να έχουν σκουριάσει λίγο παραπάνω όλα εκεί πέρα από την τελευταία φορά που πήγα πάντως. Ίσως να μην ανοίγουν κάποιες πόρτες από τη σκουριά την επόμενη φορά. Θα είναι και νύχτα πάλι.. Εκείνη η λάμπα τρεμόσβηνε..Ίσως να έχει καεί όταν ξαναβρεθώ εκεί. Δε θα βλέπω τίποτα Θεέ μου! Τρομαχτικό μέρος.

Εγκατάλειψη, ερημιά, σκοτάδι, κίνδυνος, απειλή, φόβος…

Τελικά δεν είναι και τόσο διαφορετικά τα όνειρα μεταξύ τους.

Άτιμοι μεσημεριανοί ύπνοι!