σε μπλα μπλα πολύ.

Ή -όπως το έθεσε ο πρόεδρος της ιατρικής σχολής Α.Π.Θ.- ορκίστηκε το πολυδύναμο αδιαφοροποίητο βλαστικό μου μαϊμουνοκύτταρο! (αυτοί οι γιατροί, άστα να πάνε, μόνο μεταξύ τους μπορούν να συνεννοηθούν!)

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΞΑ! ΚΑΛΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ!

Εύχομαι να βρεις τον δρόμο σου και να μπορέσεις να τον ακολουθήσεις! 🙂

Διευκρίνιση προς μη γνωρίζοντες: Το «να μπορέσεις» δεν αναφέρεται στις ικανότητες. Αναφέρεται στο σύστημα. Και για να σας διαφωτίσω, μετά την ορκωμοσία η κατάσταση ήταν πάνω κάτω η εξής:

Αλλόφρονες μπαμπάδες και μαμάδες τρέεεεεεεχανε ν’ αρπάξουν το πτυχίο (το χαρτί δλδ) και να προλάβουν να το στείλουν κατεπειγόντως με φαξ στις νομαρχίες που προσφέρουν θέσεις στην επιθυμητή ειδικότητα μπας και προλάβει το παιδί τους να πάρει μια καλή σειρά στη λίστα αναμονής!

Λίστες αναμονής της ντροπής, με προσφερόμενες θέσεις το 2014! Άντε το 2010 στην καλύτερη!

Λίστες αναμονής με προτεραιότητα χρονική και μόνο! (άντε καλά, 1 μόριο δίνει το πτυχίο, 4 η εντοπιότητα.. και από κει και πέρα 1 μόριο το κάθε δίμηνο αναμονής!)

Στην πράξη αυτό μεταφράζεται ως εξής: το φαξ σου βρισκόταν πιο κοντά στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ.? Έχεις περισσότερες πιθανότητες να προλάβεις να κάνεις ειδικότητα πριν ασπρίσουν τα μαλλιά σου!

ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!

.

Ήρωες άπαρτα βουνά
ήρωες με δώδεκα ζωές
κάστρα του Ολύμπου
και του Παρνασσού φαντάσματα
ήρωες μες τα χαλάσματα

Αίματα, κόκκινο νερό
αίματα ποτάμι βουερό
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στον Γοργοπόταμο
και φωτιά στον Γοργοπόταμο

Εμπρός αδέρφια εμπρός
είναι μαζί μας και ο λαός
Στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα
μεσ’ τις πέτρες και τα χώματα

Θάνατος μαύρος αδερφός
Θάνατος θα γίνω αθάνατος
πυρ στην Αλαμάνα
καί φωτιά στον Γοργοπόταμο
καί φωτιά στον Γοργοπόταμο

Αέρα στις κορυφές
μαύρο φεγγάρι στις αυλές
Έλα και παρ’ τη
μόνος σου τη Λευτεριά

με τραγούδια, όπλα και σπαθιά, έι
με τραγούδια, όπλα και σπαθιά

Εδώ μία αμφιλεγόμενη διασκευή του γνωστού ηρωικού άσματος. Όσο με ξένισε αυτή η εκτέλεση άλλο τόσο μ’ έκανε να αναρωτιέμαι πώς τούς ήρθε και ηχογραφήσανε αυτό το τραγούδι. Προσβλητικό πάντως δεν το βρίσκω.

Θα ήθελα πολύ να μάθω τι συναισθήματα σας γενά εσάς αυτό το άκουσμα.

πι?

Περίεργη φάση αυτή με τις φίλες και τους φίλους! Το Boyfriend έχει φίλους διαθέσιμους. Εγώ έχω φίλες διαθέσιμες. Γιατί να μη σμίξουν οι…διαθεσιμότητές τους?! Ok. Προαίρεση top θετική. Τι γίνεται όμως αν κάτι πάει στραβά?

πχ στραβώνουμε εμείς.

2ο πχ στραβώνει η φίλη ή ο φίλος (υποπεριπτώσεις 2many)

30 πχ ζητούν διαμεσολάβηση και καλείσαι να μιλήσεις εκ μέρους ή να αποφασίσεις ποιος είναι πιο φίλος από τους φίλους… crap!!

Aλλά από την άλλη γιατί να μην κάνεις εσύ τη γνωριμία και μετά -μεγάλα παιδιά είναι- ας τα βρούνε μόνοι τους?

Ουφ! Βρείτε τα μόνοι σας! Πολύ, ΠΟΛΥ θα χαρώ! Κι αν πάλι δεν… no hurt feelings, ok?

πι.

Τι mood κι αυτό!

Νοέμβριος 23, 2007

Είδα τη γιαγιά «με το πιο καθαρό μπαλκόνι της Θεσσαλονίκης» σήμερα. Είχα να τη δω από το καλοκαίρι και πέρασε από το μυαλό μου ότι μπορεί να είχε «φύγει».. Για κάποιον λόγο χάρηκα!

Καθαρίζαμε τα μπαλκόνια, εγώ από τη μια, εκείνη από την άλλη πλευρά του δρόμου. Μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι «εσύ είσαι ακόμα στην αρχή και εγώ στο παραπέντε ε ε»..

Αλλά κυρίως μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η πρώτη φορά που την είδα. Μέσα από τα λόγια κάποιου άλλου που την έβλεπε και έγραφε για αυτήν, έτσι, «για να το διαβάσω εγώ»..

Μικρά μικρά καθημερινά ασήμαντα απαρατήρητα..

Όπως τα δάχτυλά του που παίζουν με τις παρανυχίδες όταν κάθεται και χαλαρώνει..

Όπως οι παλμοί που νιώθω στα ακροδάχτυλά του όταν τα αγγίζω με τα δικά μου..

Όπως το χαμογελάκι και η ματιά όταν καθόμαστε απέναντι σε μια παρέα..

Όπως το πορτοκαλί χνούδι πάνω στα κριτς κρατς από το μπουφάν του που έχει ταξιδέψει πολύ μακριά και το έχουν δει πάρα πολλοί, αλλά κανείς δεν ξέρει ότι είναι το χνούδι από το πορτοκαλί ριχτάρι του καναπέ..

Το είχαμε αγοράσει μαζί κάποτε και κάποια στιγμή θα βρεθεί στα σκουπίδια. Εκεί δεν καταλήγουν όλα? Χάρης και Πάνος ξανά.

.

dreamej6.jpg 

Γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτυ και ο Γιάννης ζητά από την Ελένη να πάνε σινεμά. Αυτή δέχεται και τα περνάνε καλά. Μερικές μέρες αργότερα βγαίνουν για φαΐ και πάλι περνούν καλά. Αρχίζουν να βλέπονται τακτικά και μετά από λίγο γίνονται ένα ωραίο ζευγάρι.

Και ένα βράδυ, ενώ ο Γιάννης την πηγαίνει η σπίτι της, μια σκέψη περνά από το μυαλό της και χωρίς να το πολυσκεφτεί την εκφράζει φωναχτά:
Έχεις καταλάβει ότι σήμερα κλείνουμε 6 μήνες;
Και κατόπιν, πέφτει σιγή στο αυτοκίνητο! Τόσο πυκνή σιγή που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι!

Η Ελένη σκέφτεται: ‘Θεέ μου! Μήπως τον πείραξε που το είπα αυτό;
Μήπως νιώθει περιορισμένος από τη σχέση μας; Μήπως νομίζει ότι
προσπαθώ να τον πιέσω σε κάποιο είδος υποχρέωσης που δεν θέλει; Ή
δεν είναι σίγουρος;’

Ο Γιάννης σκέφτεται: ‘Πω-πω! Έξι μήνες!’

Και η Ελένη σκέφτεται: ‘Αλλά εδώ που τα λέμε, ούτε κι εγώ είμαι σίγουρη ότι θέλω ένα τέτοιο είδος σχέσης. Μερικές φορές θα ήθελα περισσότερο χώρο. Να μπορώ να σκεφτώ αν με ικανοποιεί η σχέση μας καθώς πηγαίνουμε σταθερά προς… Αλήθεια, που πηγαίνουμε; Θα συνεχίζουμε να βλεπόμαστε με αυτόν τον τρόπο; Μήπως εμφανίζεται η
προοπτική του γάμου μπροστά; Με παιδιά; Μια ολόκληρη ζωή μαζί; Είμαι έτοιμη γι αυτό το επίπεδο δέσμευσης; Τι ξέρω πραγματικά γι αυτόν τον άνθρωπο;’

Ο Γιάννης σκέφτεται: ‘Αυτό σημαίνει ότι ήτανννν…. χμμμ…
Φεβρουάριος όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε… Τότε που μόλις είχα πάρει το αυτοκίνητο από σέρβις… Που σημαίνει… Για στάσου να δω τα χιλιόμετρα. Φτου! Γαμώτο! Ξέχασα την αλλαγή λαδιών!’

Η Ελένη σκέφτεται: ‘Γιατί δε μιλάει? Είναι ταραγμένος! Φαίνεται στο πρόσωπό του. Για ποιόν λόγο όμως ταράχτηκε; Μήπως τα βλέπω όλα λάθος;
Μήπως θέλει περισσότερο δέσιμο η σχέση μας; Μήπως κατάλαβε πριν από εμένα ότι εγώ έχω επιφυλάξεις; Να δεις που αυτό είναι! Γι αυτό δεν λέει τίποτε. Φοβάται ότι θα τον απορρίψω.’

Εντωμεταξύ, ο Γιάννης σκέφτεται: ‘Αλλά αυτήν την φορά θα το κοιτάξουν το σασμάν! Όχι σαν την άλλη φορά… Δήθεν το κρύο και μαλακίες! Τι κρύο; Με 25 βαθμούς; Πλήρωσα μια περιουσία και μου βγαίνει το χέρι να βάλω μια ταχύτητα!’

Η Ελένη σκέφτεται: ‘Έχει θυμώσει! Και δεν τον κατηγορώ. Στη θέση
το υ κι εγώ θα ήμουν θυμωμένη… Νιώθω τόσο ένοχη, αλλά δε φταίω που
νιώθω έτσι… Απλά δεν είμαι σίγουρη…’

Ο Γιάννης συνεχίζει: ‘Καλά, έτσι και μου πουν τίποτε ότι δεν
καλύπτεται από την εγγύηση θα γίνει χαμός! Αυτό θα πουν τα καθίκια, το ξέρω!’

Και η Ελένη: ‘Ίσως είμαι τελειομανής… Να περιμένω τον ιππότη με
το άσπρο άλογο, τη στιγμή που είμαι δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο που με
φροντίζει και νοιάζεται για μένα και που χαίρομαι κάθε στιγμή που
είμαι μαζί του? Και τώρα υποφέρει επειδή είμαι εγωίστρια! Επειδή
κάνω σαν κοριτσάκι που έχει διαβάσει ένα σωρό ρομάντζα..’

Ο Γιάννης: ‘Εγγύηση! Θα τους πω να πάρουν την εγγύηση και να την χώσουν εκεί που ξέρουν!’

Αγάπη μου, λέει η Ελένη

Τι είναι; Απαντά ο Γιάννης

Σε παρακαλώ… Μην βασανίζεις τον εαυτό σου, λέει με μάτια γεμάτα δάκρυα. ‘Ίσως δεν θα έπρεπε… Νιώθω τόσο…‘ (και την παίρνουν τα κλάματα…)

Μα τι έπαθες;

Είμαι τόσο χαζή! Το ξέρω ότι δεν υπάρχει ούτε ιππότης, ούτε άλογο!

Δεν υπάρχει άλογο;

Νομίζεις ότι είμαι χαζή έτσι;

Όχι βέβαια!

Να μωρέ! Απλά… ξέρεις… χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο…

(Κατόπιν, ακολουθεί μια σιγή 15 δευτερολέπτων που ο Γιάννης προσπαθεί να βρει κάτι ‘ασφαλές’ να πει) Και τελικά λέει: ‘…ΟΚ!’

Η γυναίκα, πολύ συγκινημένη του πιάνει το χέρι και λέει: ‘Αγάπη μου… Πραγματικά νιώθεις έτσι?’

Πώς έτσι;
– Έτσι, σχετικά με τον χρόνο.
Μα ναι, φυσικά!

Η Ελένη γυρνά και τον κοιτά βαθιά στα μάτια, προκαλώντας την ανησυχία του Γιάννη για το τι μπορεί τώρα να ξεστομίσει, ιδιαίτερα αν έχει σχέση με άλογο. Στο τέλος λέει:
Σε ευχαριστώ αγάπη μου!
– Κι εγώ σε ευχαριστώ αγάπη μου, λέει ο Γιάννης με ιδιαίτερη σιγουριά.

Στο τέλος την αφήνει στο σπίτι της και εκείνη ξαπλώνει στο
κρεβάτι, αισθανόμενη σαν μια μαρτυρική φιγούρα, εντελώς μπερδεμένη, κλαίει μέχρι το πρωί.

Ο Γιάννης γυρνά σπίτι του και παίρνοντας μια πίτσα, βλέπει στην τηλεόραση μια ταινία που έτυχε να δείχνει. Μια μικρή φωνούλα όμως μέσα του λέει ότι κάτι σημαντικό παίχτηκε στο αυτοκίνητο αλλά είναι σίγουρος ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι, οπότε και σταματά την προσπάθεια.

Την άλλη μέρα, η Ελένη βγαίνει με τις φίλες της και κουβεντιάζουν την υπόθεση περίπου για έξι ώρες. Με αφάνταστη ακρίβεια, θα αναλύσουν όλα όσα ειπώθηκαν, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες. Θα συνεχίσουν να το συζητούν ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να φτάσουν σε οριστικά συμπεράσματα αλλά ταυτόχρονα και χωρίς να το βαριούνται.

Από την άλλη μεριά, ο Γιάννης, καθώς την άλλη μέρα παίζει
μπιλιάρδο με τον κολλητό του, μια στιγμή, πριν να κάνει το σπάσιμο, θα σταματήσει και θα του πει:

– Να σε ρωτήσω κάτι ρε μεγάλε; Είχε ποτέ η Ελένη άλογο;

.

by Carlo Gesualdo

πι!

 

Δεν έχω μαζέψει ακόμα όλο το υλικό αλλά ανυπομονούσα να ποστάρω έστω και αυτές τις φωτό που έχω! Υπενθυμίζω πρώτα αυτό που έγραψα στα comments..

«Τα χρώματα στο βουνό είναι πανέμορφα αυτόν τον καιρό, κρίμα που δεν είχα φωτογραφική! Οι άλλοι που είχαν και φωτογραφική και κάμερα απαθανάτισαν μόνο τις καγκουριές μας στη Εγνατία.. αλλά κι αυτό είχε πλάκα! «

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Συνάντηση με τα υπόλοιπα παιδιά κάπου ανάμεσα  Μέτσοβο-Γιάννενα

img_0400.jpg

post-985-1194220836_thumb.jpe

2. Τοπίο στη διαδρομή προς Γρεβενά..

post-1377-1194203395_thumb.jpe 

3. Οn the way to Γρεβενά..

post-985-1194220558_thumb.jpe

 4. Προς Θεσσαλονίκη, κοντά στον σταθμό της ΔΕΗ στην Κοζάνη.. 

post-985-1194220563_thumb.jpe

5. Μπροστά στο σταθμό της ΔΕΗ..

post-985-1194221070_thumb.jpe

Αύριο που θα γίνει ανταλλαγή φωτογραφιών ελπίζω να βρεθεί κάποιος που να τράβηξε τα σύννεφα. Ο ουρανός ήταν καταπληκτικός την Κυριακή! Σαν κινούμενο έργο τέχνης!

Ως τότε… πι!

.

EDIT#1

1.1. Στα τούνελ..

post-985-1194403739_thumb.jpg

1.2. Αυτή την τράβηξα εγώ..

post-985-1194403731_thumb.jpg

1.3. Και λίγη καγκουρίλα..

pb040112-large.jpg

(Μαμά, μπαμπά, καρντασάκι, μαϊμούνι, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ  ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!! :-Ρ)

.