Κωλture

Οκτώβριος 29, 2007

Απρέ ουν ντοζ ντε κουλτούρ ελληνίκ (κωλture), την είδα κάπως.

  • την είδα την Πρωτοψάλτη να χορεύει σάμπα και να τραγουδάει Ρουβά, Τρύπες και Μάικλ Τζάκσον
  • την είδα επίσης με αμφίεση που περιέγραψε εύστοχα μία φίλη ως εξής: «παράτησε το ξεσκόνισμα στη μέση για να ανέβει στη σκηνή?!«
  • την είδα και την κοπέλα στην υποδοχή που μου είπε να πουλήσω τα μαλλιά μου για εξτένσιονς και, τόσα που είναι, σίγουρα θα πιάσουν ένα χιλιάρι ευρώ
  • την είδα και τη Λένα Παπαδοπούλου από απέναντι (Μαμούνια Live-βαράτε με) να τραγουδάει Βασίλη Παπακωνσταντίνου
  • την είδα και την κοπελιά που εμφανίστηκε στο διάλειμμα και προκάλεσε τα εξής σχόλια στους άντρες της παρέας: «από κορμί φωνάρα και από φωνή ***άρα»

 Εκτός των άλλων:

  • την είδα και νοικοκυρά μετά το ξενύχτι και έβαλα πλυντήριο μες στην νύχτα. Συμπέρασμα: καταλαβαίνεις ότι είσαι ερωτευμένη όταν σε επαφή με τη μυρωδιά από τα άπλυτα χαμογελάς.
  • είδα και πώς είναι να σε ρωτάνε «πού είναι ο καλός σου» και «γιατί ασυνόδευτη» και να αναλαμβάνουν οι φίλοι του καλού τον ρόλο του επιτηρητή: «έχουμε και να λογοδοτήσουμε αύριο!» – πλάκα έχει
  • είδα και πώς είναι να βγαίνεις με παρέα μη καπνιστών (πού τους βρήκα τόσους πολλούς μαζεμένους! Συσπειρώνονται?!) και να μην υπάρχει ένας ανθρωπος να τον τρακάρεις!

Αυτές ήταν οι χύμα εντυπώσεις. Σε συσκευασία διατίθενται:

  • Το τραγούδι «Πάμε Χαβάη» από τον νέο cd της Πρωτοψάλτη – πολύ μου άρεσε
  • Τα χοτ ντογκ στα everest -μεγάλα και χορταστικά
  • Η μαρμελάδα μήλου της μαμάς – πολύ πετυχημένη – μας κάναν και παράπονα «γιατί η μαμά σου έδωσε μόνο για την αυτήν και όχι και για μένα?ε?ε?»

Tώρα πώς έγινε να ξεκινήσω ποστ για την Πρωτοψάλτη και να καταλήξω να γράφω για την μαρμελάδα της μαμάς δεν ξέρω!

Πάντως δεν ήπια πολύ…χικ!

πι!

Advertisements

Παιδότοπος: Highlights#1

Οκτώβριος 17, 2007

Ένα πράγμα που μου κάνει εντύπωση με τα μικρά που έρχονται στον παιδότοπο είναι τα ονόματά τους. Ενδεικτική λίστα:

  • Νηρέας!
  • Αγαμέμνων!
  • Αρίσταρχος!
  • Ξανθίππη!
  • Αλκιβιάδης!
  • Ευρυδίκη!
  • Φένια-Δανάη
  • Ανθένια
  • Μαρκέλλα
  • Αργυρένια
  • Νεκταρία

Μια Μαρία δε μου ήρθε ποτέ! Γιώργος στη χάση και στη φέξη! Μπράβο πάντως που οι γονείς τα κρατάνε ολόκληρα!

Το άλλο που μου κάνει εντύπωση -πάντα- είναι η παιδική σκέψη. Εκστασιάζομαι παρατηρώντας παιδιά να συζητάνε και να επεξεργάζονται τον κόσμο γύρω τους!

Μερικά Highlights:

– Ρωτούσα τις ηλικίες των παιδιών και ένα κοριτσάκι πήρε το πιο σοβαρό του ύφος και είπε: «Κυρία, εγώ δεν είμαι τέσσερα. Είμαι τεσσάρων!» !!!

– Ένα δίχρονο εντυπωσιάστηκε τόσο από το κρεμοσάπουνο που δεν μπορούσα να το ξεκολλήσω από τις βρυσούλες. Που το έχανα πού το έβρισκα, εκεί, να μουσκεύεται. και φυσικά για να ολοκληρώσει τις επιστημονικές του έρευνες περί παραγωγής σαπουνάδας από κρεμοσάπουνο, απαραίτητο στάδιο ήταν και να… την δοκιμάσει! Το βρήκα με αφρούς γύρω από το στόμα!! ΑΧ!

– Ομαδική επίσκεψη στις τουαλέτες (χαρακτηριστικό στις ηλικίες 3-4-5). Ε, ζήλεψε και ένα δίχρονο που έβλεπε τα άλλα αγοράκια, κατεβάζει κι εκείνο το παντελονάκι να κάνει τσίσα στη λεκάνη. Όρθιο! Και ενώ φορούσε πάμπερς!! Ξήλωσε και τα πάμπερς και όλα και πάλευε να φτάσει το ύψος της λεκάνης (που φτάνει το μέσο της γάμπας μου!). Έλα που δεν έφτανε όμως! Και με φώναξε το άτιμο να σταθώ δίπλα για να στηριχθεί, σχεδόν με σκαρφάλωσε, ε τα κατάφερε κάπως και έκανε πως κατουρούσε! Το μανάρι μου!Μετά έψαχνα πάμπερς να του ξαναφορέσω..

– Στην τουαλέτα και πάλι. Δυόμιση χρονών αγοράκι. Ήθελε να κάνει κακά του και με τοποθέτησε απέξω με την πόρτα του όμως μισάνοιχτη. Εγώ στάθηκα λίγο παραπέρα, ήθελε όμως να με βλέπει και με φώναξε πιο κοντά. Ήρθε η στιγμή που ζορίστηκε το πουλάκι μου και με φώναξε μέσα: ήθελε να του κρατάω το χέρι καθώς προσπαθούσε να κάνει κακά του! Σφιχτηκε, κοκκίνιασε, μου σφιγγε και το χέρι και με κοιτούσε μες στα μάτια! Όταν τα κατάφερε είπε ανακουφισμένο «εντάξει» και όλα καλά. Τι γλυκό! Οι ενήλικοι γιατί ντρεπόμαστε τόσο για τις σωματικές μας λειτουργίες??

– 15 μηνών κοριτσάκι. Δεν μπορούσε να βγει μόνο του από την «πισινούλα» με τις μπαλίτσες (30 εκατοστά ύψος) και σήκωνε τα χέρια να το πάρω αγκαλιά όποτε ήθελε να περάσει το «τείχος». Το παίρνω, το βάζω κάτω, και του δείχνω πώς να βγαίνει μόνο του. (Οι γονείς του από δίπλα κόλλησαν στα κάγκελα και κοιτούσαν παραξενεμένοι αλλά έκανα ότι δεν το πρόσεξα  😉 ) . Μια, δυο, τρεις, το μικράκι έπιασε το νόημα και τα κατάφερε μόνο του. Ε λοιπόν, τόσο ενθουσιάστηκε από αυτή τη νέα κατάκτηση που μέχρι να φύγει από τον παιδότοπο αυτό ήταν το παιχνίδι του: έμπαινε-έβγαινε, έμπαινε-έβγαινε, έμπαινε έβγαινε… ! Και κάθε φορά χειροκροτούσε τρισευτυχισμένο! 🙂

πι!

.

Γηράσκω αεί…?

Οκτώβριος 15, 2007

Έρχεται ποτέ ένα σημείο στη ζωή των ανθρώπων όπου πλέον έχουμε πάρει αρκετά μαθήματα ώστε να μην κάνουμε λάθη στις σχέσεις μας με τους άλλους? (όχι μόνο ερωτικές σχέσεις)

Ή έστω ένα σημείο όπου πλέον έχουμε πάρει αρκετά μαθήματα ώστε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη?

Το κλασσικό δίπολο «μυαλό ή καρδιά» νομίζω είναι υπερβολικά απλοϊκό για να περιγράψει το πρόβλημα. Οι παράγοντες είναι τόσοι πολλοί όσα τα «κομμάτια» που απαρτίζουν την ψυχοσύνθεσή μας όπως αυτή συνεχώς αλληλεπιδρά και συνδιαμορφώνεται με τις εκάστοτε συνθήκες.

Τρέχα γύρευε δηλαδή.

Δηλαδή πραγματικά τρέχα και πραγματικά γύρευε γιατί αλλιώς δε γίνεται προκοπή!

(καλά θα το διαβάσω μετά να δω αν βγαίνει άκρη! 😛 )

Για το «γηράσκω αεί διδασκόμενος» δεν ξέρω.

Με βεβαιότητα μπορώ να πω όμως ότι γηράσκω αεί γηρασκόμενος!

πι!

.

Τι μου ήρθε τώρα:

Οκτώβριος 12, 2007

Ακούγοντας μερικά αγαπημένα (Going Under – Evanescence,  All she wrote – Firehouse, Tainted Love – Ed Cobb, Fake – Raining Pleasure, Μe and my monkey – Robbie  -> wow for a rainy morning!) και γράφοντας καλημέρες στα comments μου, σκέφτηκα τι καλά που θα ήταν να υπήρχε ένα chat-room της wordpress και του blogger  και να τα λέγαμε κι εκεί live (αχόρταγο παπί!).

To λοιπόν, πήρα μια μπλογκοδοσούλα και επιστρέφω στο κυλικείο να υποστώ τα σκυλάδικα του Νούλη πρωί πρωί (@#^πι%$~πι&* πι!)  😉

.

These shoes just don’t suit me

Οκτώβριος 11, 2007

.

Hey, I put some new shoes on,
and suddenly everything is right!

.

Ποτέ ξανά δε θα σε δω

Οκτώβριος 7, 2007

Λευτέρη, Γιάννη, Μανώλη πείτε το ακόμα μία, έτσι για μένα.

Η γιαγιά Duck

Οκτώβριος 6, 2007

H γιαγιάκα μου. Είναι στο νοσοκομείο, ο πυρετός δε λέει να πέσει, έχει σωληνάκια που βγαίνουν από παντού, μάσκα οξυγόνου, δε μιλάει, δεν κινείται, δεν έχει δύναμη ούτε να βήξει και είμαι πολύ στεναχωρημένο.

————————————————–

Κοίτα τώρα!!! Γράφω ποστ για τη γιαγιά που είναι άρρωστη και με παίρνουν τηλέφωνο να μου πουν ότι πάει η γιαγιάκα!!! 😦 😦 😦 😦 😦

Πάει η γιαγιάκα…

πι

πι

πι?

😦