K.O.

Αύγουστος 31, 2007

«I would like you to know

You’ve been etched into my heart

like a footstep in the snow»

Aυτά τα στιχάκια -που τόσο έντονα σκέφτομαι αυτές τις μέρες- αφιέρωσα πριν χρόνια σε ένα αγαπημένο πρόσωπο, την Κατερίνα.

Κατερίνα και η κοπέλα με την οποία μίλησα χθες. Ήταν δυο κουβέντες αλλά με βοήθησε να βάλω τα πράγματα στο μυαλό μου σε μια τάξη. Να’ σαι καλά Κατερίνα! Να’στε καλά όλοι σας που μου σταθήκατε αυτές τις μέρες. «Περίθαλψη» κανονική!Ευχαριστώ.

Λοιπόν, φέρθηκα εκτός εαυτού και έβγαλα εκτός εαυτού και τους άλλους. Τον άλλον δηλαδή. Τώρα πια καταλαβαίνω.

Τη συμπεριφορά μου δεν δικαιολογεί ούτε το ότι είμαι ερωτευμένη, ούτε μετά το ότι με πείραξε το αλκοόλ. Σκέφτομαι τι έκανα και απλά με βρίσκω απαράδεκτη. Μπορούσα να το σταματήσω ανά πάσα στιγμή, να το σώσω! Μέχρι ένα σημείο που έγινε ντόμινο και με καταπλάκωσε.

Όχι, δεν νοείται κριτική και ξεγύμνωμα. Δεν νοείται ανάκριση. Δεν νοείται συμπεριφορά «ό,τι να’ναι». Δε νοείται «γύρνα πίσω τώρα-απαιτώ εξηγήσεις». Και τα κλειδιά…

Δεν το πήρα το μάθημα στην Α΄Blogοτικού. Τώρα το βλέπω ξεκάθαρα πια. Τα κλειδιά…

«Όταν σου δίνουν κλειδιά να τα χρησιμοποιείς για να ανοίγεις πόρτες και να βάζεις μέσα ό,τι καλύτερο μπορείς».

Πήρα. Πήρα πολλά. Και όταν ψάχνω να δω τι έδωσα… Τι έδωσα τελικά? Τα κλειδιά πίσω έδωσα.

Πήρα το μάθημα. Αλλά μάλλον είναι πολύ αργά.

– θα ήθελες να μας αφιερώσεις λίγο χρόνο να μιλήσουμε σαν άνθρωποι?

– Να «μας»?! Ποιους «μας»?!

.

 

Advertisements