Ούτε η απουσία δε μένει πια εδώ

Τα χρυσάνθεμα

Όμορφα ανθίζουν παντού

Άσχημα πεθαίνουν εδώ.

Πού είναι ένα χέρι να τους δώσει χώμα

Πού είναι μια έγνοια να τους δώσει νερό

Πού πήγε το χάδι απ’το χέρι?

Ούτε η απουσία δε μένει πια εδώ.

.

Όμως…

…Πώς να το κρύψω, πώς να μη το πω

με πόση πίκρα γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι

με πόσο παίδεμα, με τι καημό

αυτοί οι στίχοι που επιπόλαια τους βρίσκετε

συνηθισμένη επωδό στο αιώνιο παράπονο.

.

[Ντίνος Χριστιανόπουλος]

.

Ηλιοτρόπιο-Δεσπεραί

Το ασανσέρ ήταν στον 7ο και ήθελα να πάω στον 50. Το πάτησα και το πήρα με τα πόδια. Τι ωραίο να σου κόβονται τα πόδια από κάτι άλλο και όχι από φόβο! Το νιώθω και στο γυμναστήριο, καίει, πονάει και ξέρεις ότι σου κάνει καλό! Τι ωραία..

Νίκησα στο τάβλι σήμερα: 10-8. Με τα ρακόμελα χαίρεσαι χάσεις κερδίσεις.”Φεύγα”.

“Έχεις μια μικρή λύπη μέσα σου”, είπε. Είδε. Είθε.

Πρέπει να φύγω. Πάντα πρέπει να φύγω.

–

Πές μου να μείνω

Ζήτα μου να μείνω

Μείνε μείνε μείνε!

Ε Ι Σ Α Ι!

Δε σου λέω “γίνε”

Μείνε…

–

ρακομελο-πί

.

resoferon

My dear resoFairy, κάνε τουλάχιστον να μην κουράζομαι τόσο.

πι-λίζ

.

Ενοχλητική ενόχληση

Βόμβος. Ένας ενοχλητικός βόμβος στα αφτιά της, αυτό ήταν για τη Νέρη η φωνή της μητέρας της. Και όχι μόνο για τη συγκεκριμένη στιγμή. Η ενόχληση ξεκινούσε πριν καν η μαμά της ανοίξει το στόμα της. “Για κάποιο περίεργο λόγο” θα μπορούσε να πει κάποιος που δεν ήξερε. Ούτε και η Νέρη ήξερε ακριβώς (πού λεφτά για ψυχανάλυση) αλλά σίγουρα δε της φαινόταν περίεργο. Μονάχα ενοχλητικό. Σαν τη φυσούνα στο μαγγάλι που πυρώνει τα κάρβουνα, έτσι και η κάθε ηχηρή εκπνοή της μαμάς της της ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι.

“Όχι μόνο η ηχηρές”…

“Σώπα σώπα μη λές τετοια λόγια!”…

Ποια διαολάκια πιάσαν την κουβέντα μέσα στο κεφάλι της βραδιάτικα!

(to be cont.)