“Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο” είπε ο Στελάρας και δεν το είπε για καλό.

Για σκέψου όμως τι καλά που θαταν αν ήταν τσιγάρο και δει στριφτό:

Στρίβεις, έτσι? Ρουφάς και πες ότι το βαριέσαι μετά. Ή το παρατάς. Ή ότι σου τυχαίνει κάτι άλλο και πρέπει να το αφήσεις για λίγο. Ή για πολύ. Πες ότι το ξέχασες στο τασάκι βρε αδερφέ.

Αν επρόκειτο για βιομηχανικό τσιγάρο, ο Στελάρας θα είχε απόλυτο δίκιο: Θα χε γίνει τσάχτη.

Το στριφτό όμως άλλο πράμα! Όπως το αφήνεις, έτσι το βρίσκεις. Και άμα θες το ξανανάβεις και συνεχίζεις από κει που ταφησες.

Ωραία.

Κι εδώ στον συνειρμό μου παρεμβάλεται το γνωστό ανέκδοτο που κάποιος πεθανε και πήγε στην κόλαση και την βρήκε να είναι ένα απέραντο χωράφι μαριχουάνα με άπειρους τύπους να στρίβουν άπειρα μπάφια και είπε ο κολασμένος: ” μα καλά , τι κόλαση είναι αυτή? εδώ είναι παράδεισος!”.  Και του απαντάει ο διπλανός κολασμένος “Αν είχαμε και έναν αναπτήρα”…

Θα κλείσουμε τον σημερινό μας συνειρμό με το καλύτερο “παριζάκι υφαντής” parody που άκουσα μέχρι σήμερα:

Στα παπάρια μου σε γράφω

είναι οχτώ και πίνω μπαφο

λαλαλα

.