Παπιοτσαλαβουτήματα

Ο μπέμπης μας, που λέτε, απόχτησε και περπατούρα.

Και καμαρώνει το σκατάκι και κορδώνεται και λέει (υπότιτλοι δικοί μου):  “Κοίτα θεία! Κοίτα! Πατάω θεία! Περπατάω!” !

Και άμα τον σηκώσεις στην αγκαλιά σου και τον αφήσεις να σε πατάει, δίνει κάτι κλωτσίδια που πονάς! Τόση δύναμη το πιτσιρίκι!

“Μη εκεί σούπερ ανήψι! Μή το σκουλαρίκι ρε μπαγάσα! Θα την ξεκοιλιάσεις τη θεία!” !

Και γελάει και φωτίζεται ολόκληρος! “Δε με νοιάζει τίποτα! Πατάω! Πατάω σου λέω θεία! ΠΕΤΑΩΩΩΩΩΩ!”!

Που λες μπέμπη, άρχισε και η θεία να πατάει. Ναι ρε μικρούλη, το άργησε η θεία λιγάκι, μην κοιτάς εσύ που πετάς από τόσο δα σπόρι. Η θεία κάπου το χε χάσει στην πορεία, αλλά don’t worry my super love, δε μασάμε λέμε! Δε μασάμε και κυρίως -και να το θυμάσαι αυτό στη ζωή σου πιτσιρικάκι μου- δεν ΑΝΑμασάμε.

ΑΝΑπτερωθήκαμε.

(Μήπως να φτιάξω αναπτερώπιτα?)

πι!